ailelerin çocuklarına ev almak istemeleri

a good day to die a good day to die
faizler yüzde 1'in altına inince olmuş. ah canlarım benim. üniversite yurtlarında, özel yurtlarda, kira köşelerinde çocuklarının sıkıntı çekmesine gönlü razı olmayan ana babalar ev almaya başlamışlar. ne hoş... gözlerim yaşardı.

müthiş sol ayak müthiş sol ayak
refah seviyesi yüksek avrupa ülkelerinde yıllardır var olan hede.
evi yatırım aracı olarak gördüklerinden, satın alıp sonra da çocuğunun kullanımına tahsis etmeyi veya çocuk mezuniyetten sonra taşınırsa kira geliri ile evin kendi masraflarını ödemesi fikrini mantıklı buluyorlar.
türkiye'de mantıklı mı? şu an belki. fakat bir ay sonrasını tahmin bile edemediğimiz ekonomimiz ve toplumumuz var.
o iş biraz yaş. kira da olsa, banka kredisi taksidi de olsa aynı para cebimden çıkacak yaa diyip evin ederinin yüzde ellisi kadar peşinatı pasif getirisi olan bir taşınmaza bağlamam.
forexte fazladan 10 saat daha geçirip gelirimi artırmaya çalışmak daha mantıklı bana kalırsa.
acarabi acarabi
ülkemiz sınıf atlayarak bir kaç basamak birden zenginleşti de bizim haberimiz niye yok?
o kadar basit değil ki...
%11 (aslında 18) işsizlik, %20-25 bandında seyreden gerçek enflasyonla olmayacak iştir. bir kaç yılda bir emlak balonları neden patlıyor sanıyorsunuz, işte bu zoraki düşük gösterilen enflasyon oranlarının gerçeği yansıtmayıp geçici hevesle ilk andaki rakamları düşük görerek mal bulmuş magribi gibi şişirme emlak haberlerine kanıp -kapılıp- bankaların kapılarını aşındıranlar yüzünden.
çünkü, bizim gençliğimizde yani 1970-1980 lerde bir evin 11/12 yıllık kirası o evin değerini gösterirdi şimdilerde ise ortalama 25-30 yıllık kirası o evin ancak yaklaşık değerini ifade edebiliyor.
bilmem anlatabildim mi?