bozkır

1 /
rio rio
konya ilinin 55.067 nüfuslu ve 1.489 km2 yüzölçümlü ilçesidir.

ali katırcı ilçenin kaymakamıdır. akçapınar, armutlu, arslantaş, aydınkışla, ayvalıca, bağyurdu, baybağan, boyalı, bozdam, elmaağaç, hacılar, hacıyunuslar, ışıklar, karabayır, karacaardıç, karacahisar, karayahya, kayacılar, kayapınar, kınık, kızılçakır, kildere, kovanlık, kozağaç, kuşça, küçükhisarlık, papuççular, pınarcık, sazlı, soğucak, tarlabaşı, taşbaşı, tepearası, tepelice, ulupınar, yalnızca, yazdamı, yelbeyi, yeniköy, yolören isimlerinde toplam 40 köyü bulunur.
fen liselim fen liselim
sevmenin gerçekten emek istediği, sevenin gerçekten sevdiği yerlerin genel adıdır bozkır. ortasından deniz geçen, bilmemkaç binyıldır insanların yaşadığı, nereye baksanız tarihi görebildiğiniz bir şehrin aksine boş, yavaş, dinmiş topraklardır bozkırlar.

dağların denize paralel uzanmaya başladığı, buğday ekili, tek tük ağaçların süslediği manzaraya bakıp birşeyler hisseden insan elbette daha emektardır.
textsun textsun
geçenlerde iş icabı ile gittim bu yöreye.
gerçekten insanı şaşırtan bir misairpeverlik. küçük kasabalarını gezdik ve de adının tersine cennet misali bu yerler beni çok şaşırttı. küçük dereleri ile sanki hayatın durduğu ve bir nefes aldığı yer burası. muhtemelen içindekiler sıkılıyordur ama ilginçtir uzaktan gözlemlediğim herkesin yüzü gülüyordu. özlemişim bu havayı...
elikanlibakire elikanlibakire
"yolcuların çoğu yüzünü dışarıya dönmüştü. bunun bir nedeni, herhangi bir şeyin içinde bulunmanın verdiği güdüyse; bir nedeni de, telgraf direklerinin camdan geçmişine bakarak otobüsün hızını saptamaktı belki. meraktı yani; boş kalmanın boşluğundan doğan ve kapısı sessiz sedasız kendine açılan kupkuru bir meraktı. belki de geçmişle geleceğin hesabına dalmıştı yolcular; yaşamların yaşamdan yontulmuş ve yaşamın bilinmezliğine sürtüle sürtüle bilenmiş makaslarla kesip biçerek, zihinlerinde yeniden biçimlendirmeye çalışıyorlardı. ya da düşünme konumuna girmişlerdi de, hiçbir şey düşünmeden ve gözlerinin önüne hiçbir şey getiremeden öylece bozkıra bakıyorlardı bozkır gibi..."
aylak kadın aylak kadın
bozkır hayatın bitki örtüsü, ince kavisli yolları eşlik eder yazı'ya.
hayatımda yer alan iki güzel bozkır çocuğu. altın sarısı başakların içinde büyümüş bir nesil belki de. özel coğrafyaya ait, ayazı yemiş çocuklar.

erkan oğur konserinde iken 'sensiz gidemedim ama ben' diyen, herkes giderken o'nun burada kalmasına üzülen, ve
'işte bizde kaldık buralarda' diyen güzel çocuklar.

ve seniii yılın babası seçiyoruz haberin olmadan.

seviyoruz seni,
cengiz amca, bak erkan oğur gecesi yapılmalı bu gece. uzaktan eşlik edilmeli notalara. söylenmeli yanık ses ile,
ay ışığı aydınlatmalı kadehleri, bozkırın güzel çocuklarını.
kezbanın abisi kezbanın abisi
geçen gün merkezinde nispeten tanınmış olan bir restoranında kayık tabakta servis edilen dolu bir tabak bıçak arası etli ekmeği yalnızca 7 tl'ye yediğim
konya'dan saatlerce araba ile yol tepip anca ulaştığınız ve antalya'ya giderken iç anadolu bölgesinin son uğrak yeri olan şirin ilçe.
1 /