insana umudunu kaybettiren şeyler

ambarda darı yok evde karı yok ambarda darı yok evde karı yok
hep denedin, hep yenildin. olsun. bi daha dene, bi daha yenil, daha iyi yenil.

eyvallah da, öğrenilmiş çaresizliği ne yapacağız ? yenile yenile bıktım be birader ! hatta o kadar çok yenildim ki bi gün yenersem ne yapacağımı bilemem. öyle ki, başarılı olursam heralde bi şaşkınlık yaşar, rüyadır rüya der gerçek olduğunu görünce de bi çay koyayım bari derim.



2
aklınıpeynirekmekleyiyenkarpuz aklınıpeynirekmekleyiyenkarpuz
bugün kendimi uzun zamandır olmadığı kadar kötü hissettim.. insan hayatında zaman zaman kötü giden konular olur da insan iyi olan konular üzerinde yogunlasıp iyi hissetmeye çalışır ya son birkaç yılım hatta belki daha fazla, bundan daha kötüsüde oldu diyerek kendimi avutmaya çalışarak geçti. gerçekten de ya daha kötüsü oldu ya da aman işte neyse..
insanların klasiklesmis nasılsın sorularindan bıkmış haldeyim, sebebi aynı sorulara maruz kalmak değil de iyiyim diyememek..
-sağlığımda dert edebileceğim hususlar var
-aile yaşamım yok
( en büyük ve en sorunlu kısmı hiçbir zaman biriyle paylaşamadım, bu paylasamamanın ağırlığı altında eziliyorum artik)
-is ve ekonomik yaşam vasatlığına girmiyorum bile
-özel yaşam zaten luks ( kalbimin kaldığı yer öyle uzak ki, uzaklari yakın etmek imkansiz bu yüzden bir süredir kalpsiz bir insan oldum)
en kötüsü de insanlardan nefret etmek, şu an gerçekten 1 kişi hariç geri kalan herkesten uzak kalmak istiyorum. öyle kafa dinlemelik 1 hafta fln değil belki ömür boyu.. herkesi ve her şeyi silesim var. burayı, diğer sosyal medya hesaplarını, herkesi.. sonuncusunun kısa bir süre önce eklenmesiyle tüm arkadaşlık iliskilerimden feragat ettim.. önce size silecegim (birazdan numaranızı, sonra hesaplarınızı) sonra belki kendimi..
bir yerde okumuştum dünya hassas kalpler için cehennemdir diyordu, gerçektende öyleymis.. yeni başlayan güne dair küçücük bir umudum yok, keşke demek için bile geç kaldım.. böyle böyle tüketiler umudumu
1
adagiettoo adagiettoo
mevcut düzen umudumu kaybetmem için yeterlidir. bunun a partisi b partisi ile de alakası yok. mevcut bir düzen var ortada, öyle ki halk bu düzeni özümsemiş. kimse sorgulamıyor kimse hesap sormuyor kimse bir şeyler değişsin istemiyor. herkes küçük hesapların ve günü kurtarmanın derdinde.

benim bu sistem yüzünden çok canım yandı. öyle canım yandı ki kimsenin benim durumuma düşmesini istemem. benim geleceğimi elimden almaya kalkıştılar ve ben hiçbir şey yapamadım. her türlü hırsızlıkla suçlandım. namusuma iftira atıldı. sokakta her önüme gelenle el ele gezdiğim söylendi. meslekten men edilmem adına iş konusunda türlü türlü iftiralar atıldı. ve benim tüm bunlar olurken hiçbir şeyden haberim yoktu. insanların bana karşı değişik bir gözle baktığını anlıyordum ama bu bakışa anlam veremiyordum. hakkımda türlü türlü şikayet mektupları yazıldı. tüm bunlar olurken ben mesleğimin baharındaydım. tecrübesizdim. yeniydim. ve tüm bunlar, bu düzende birilerinin uşağı olma teklifini reddettiğim için oldu. daha anlatacak çok şey var ama ben bu kadar söyleyebilirim. her şeyden habersiz olduğum bir günün sabahında hakkımda türlü işler çeviren o malum kişi beni kenara çekti ve her şeyi itiraf etti. vicdan azabından dolayı artık nefes bile alamadığından bahsetti.
şok oldum.

bundan daha büyük bir şok yaşamam sanıyordum ama yaşadım. dört ay boyunca arkamdan iş çeviren insanlar arasında amirlerimin de olduğunu öğrendim. ben kendimce beni zeki ve çakal bulurdum ama hiç öyle değilmişim. benim amirim dediğim insan müdürüm, beni her gördüğünde 'namuslu dediklerimizin bile ne haberlerini alıyoruz. dışarda yemedikleri halt yok' derdi. adam bunları bana diyormuş meğer, ben de adamı 'aynen aynen' diye geçiştiriyordum. o kadar üzüldüm ve o kadar inancım sarsıldı ki anlatamam. bu hayatta kim ne için yaşıyor bilemiyorum ama ben namusum ve emeğim için yaşıyorum. her şeye laf söyleyebilirsin ama namusuma ve emeğime laf söyleyemezsin. benim için ikisi de aynı kutsallıkta. tek yaşıyorum diye ben kendime ekstra dikkat ederken sen benim amirimsin, hatta babam yaşında adamsın. benim gibi üç kız evladına sahipsin. sen nasıl bana bu iftirayı atarsın? ben yalnızca namus adına atılan iftiranın bu olduğunu düşünürken tek bununla da sınırlı kalmadığını öğrendim. insanların bana karşı bakışları değişti. hala bana bakıp gülen ve kendi aralarında fısıldaşan erkekler var. artık bildiklerim dışında daha ne dendi bilmiyorum. açıkçası bilmek dahi istemiyorum o kadar yoruldum ki. iştahtan kesildim, oturduğum yerde durduk yere ağlamaya başladığım için bir süre psikolojik destek aldım. iş yerimi değiştirdim. ve bu süreçte kimseyi yanımda göremedim. kimse 'o yapmaz' demedi. hala demiyor. o kişi herkese benim hakkımda iftira attığını itiraf etmiş olmasına rağmen, bana itiraf mesajı atmasına rağmen bana inanmamakta ısrar eden bir kitle var. çünkü onlar bu düzenin parçaları. bana iftira atan hala el üstünde tutuluyor çünkü o, onların adamları.
sorsan hepimizden daha müslümanlar. ben umudumu kaybetmeyeyim de kim kaybetsin? ben gerçekten bunları hak etmedim. çalışkan ve dürüst olmanın bedeli bu olmamalıydı.