ölümden sonra

rafael rafael
cahit sıtkı tarancı'dan farklı bir bakış açısı..

öldük, ölümden bir şeyler umarak
bir büyük boşlukta bozuldu büyü.
nasıl hatırlamazsın o türküyü
gök parçası, dal demeti, kuş tüyü
alıştığımız bir şeydi yaşamak.

şimdi o dünyadan hiç bir haber yok
yok bizi arayan, soran kimsemiz.
öylesine karanlık ki gecemiz
ha olmuş ha olmamış penceremiz,
akarsuda aksimizden eser yok.
atropos atropos
pek çok insanın inanışına göre gerçekliğin miladı.
belki bir son değil, aksine yeni bir çağın başlangıcı...

aka: "ö.s."
karsinoma karsinoma
her şey olabilir. inancım ölümün ötesinde de bir hayat olmasıdır. ölüm hayatın değil, doğumun zıttıdır.

ama istediğim şey hiç olmak. hangi cennet, yok olmanın hafifliğinden daha güzel olabilir ki? mutluluğun olduğu yerde mutsuzluk vardır. her his bizi çoğaltırken eksiltir. eksiltirken çoğaltır. döngüden çıkmak ölüm ile mümkün olsa, isteğim gerçek olsa, hiç düşünmem kendimi sade bir ölüme veririm. maalesef isteğim gerçek olamayacak kadar güzel.

ölümden sonra her şey olabilir, hiç olmanın dışında.
thedewil thedewil
tam başlığı "ölümden sonra neşelenmek için lied" olan orhan veli şiiri:

ben sonsuz bir deniz düşünürüm.
bulutlar başımın üzerinden
bir olymp ilâhı sükûniyle
geçip giderken

ve kır melekleri şarkılarını söyleyip
raks ederken ekin tarlalarında,
göze görünmeden.

fakat neden mavi gökyüzlerine
genişlerken ağustos böceklerinin sesi,
kuşlar yine onun türküsünü söyler?

(mayıs 1937/varlık, 15.8.1937)
insanca insanca
varoluşa kafayı takıp, doğal sonucu nihilizme doğru kaydığında. psikiyatri mi yoksa bir misyoner mi lazım bana acaba dediğinde bunun başında, sonunda, ortasında her yerinde;bunun bir yerlerde, birilerinin bildiğini, yazdığını ama senin bilmediğini sana söylenmediğini sandığın.