who knew

a fine day to exit a fine day to exit
"i know bette cause you sad forever..." i "'ll keep you locked in my head
until we meet again "


cümlesiyle insanın kalbini acıtan, daha doğrusu tüm sözleriyle kendinizi çok kötü hissetmenizi sağlayan şarkıdır. sevgiliden ayrılındıysa repeatte bırakılır, sabah bu şarkıyla yatılır kalkılır.
(bkz: no need to argue)
(bkz: song to say goodbye)
paramour paramour
pink'i severmiydin deseler hayır demezdim ama evet de demezdim büyük ihtimalle, o kadar sıradan, orta bir noktada duruyordu benim için ta ki 'who knew' videosunu rastgelip tam manasıyla ekrana kilitlenene kadar..yıllar sonra özlediğimi bile unuttuğum bir arkadaşımı aratmıştır bana..hani iyi mi yaptı o ayrı konu da.. (bkz: ben yazmalıydım dedirten şarkı sözleri)
bazinga bazinga
pink'in kendini aştığı şarkıdır. terk edilişin ardından değil de, mecburi bir gidişin ardından yazılmış gibi, giden bir bok yemiş evet ama yanlış zamanda yanlış yerde olduğu için gitmek zorunda kalmış gibi. keşke zamanı biraz geriye sarabilseydim dercesine bir umutla söylüyor sanki. gidenin verdiği sözlere hala inanıyor delicesine, yaşadıklarınının kötü bir kabus olduğunu düşünüyor sanki...

bir ay öncesine kadar dinlerken asla hıçkırıklarıma engel olamadığım şarkıydı. şimdilerde ise gözlerim doluyor yalnızca, bir de boğazımda bir düğüm oluyor. ancak ardarda dinleyince yıkıcı etkisi hala geçerli.

'if someone said three years from now, you'd be long gone
i'd stand up and punch them out, 'cause they're all wrong
i know better 'cause you said forever and ever...'

edit: şarkı sözü hatası.
cold blooded cold blooded
pink'in her dinleyişte beni duygulandıran, kimi zaman ağlatan ve hikayesi olanlara çok şey anlatan eşsiz şarkısı. evrensellik dedikleri şey bu olsa gerek, ta amerika'lardan, bambaşka bir kültürün insanından çıkmış olan bu şarkı benim tam anlamıyla birisine hitap etmek istediğim şeyleri anlatıyor. uğruna, bana 3 yıl önce bugünü, yani ayrılacağımızı söyleyecek birine kalkıp sağlam bir yumruk atabileceğim birini anlatıyor.