yazarların aklından geçenler

sifacı sifacı
ben bir tek kendimi garip sanırdım, amk( evet aklımdan küfürlü şeyler de geçiyor) bazı insanlar benden daha garip.
bu nasıl olabilir?
ne yaşadınız arkadaşım siz?
ya da ne kullanıyorsunuz?

onları potansiyel bir tehlike olarak görüyorum


evet
kıskandım..

kağıttan kule kağıttan kule
çocukluğumda annemin söylediği türkü.

gide gide bir söğüde dayandım dayandım,
o söğüdün allarına boyandım gelin boyandım
o söğüdün allarına boyandım gelin boyandım

ben o yare dağlar kadar güvendim güvendim,
güvendiğim dağlar elime geldi elime geldi
güvendiğim dağlar elime geldi elime geldi

annemin neden bu türküyü çok sevdiğini anlamaya çalışırdım, sözlerini tekrar eder dururdum içimden. 41 yaşımda bir gece vakti aniden türkünün sözleri geldi aklıma.

güvenememek acı verici bir duyguymuş. başıma bir şey geldiğinde yanımda olur diyememek de "ihanete uğramışlık" hissinin farklı bir versiyonu.
janebolitar janebolitar
ailem. şu aralar sadece onlar. babam artık çalışacak durumda değil ama gücünün son damlasına kadar hala çalışıyor. annem ise pazartesi doktora gidecek. yılların vermiş olduğu yorgunluktan dolayı artık eskisi gibi gülemiyor bile. ben mi? ben ise hala bir baltaya sap olamadım. artık kendimden önce onları düşünmenin bir an önce okulu bitirip onlara her anlamda yardım etmemin vakti geldi hatta geçiyor bile. kendi kendime söz verdim bugün gerekirse kendinden vazgeç ama onlardan asla vazgeçme diye. onları mutlu et artık. hayatına çeki düzen ver otur adam gibi dersini çalış ve mezun ol... hayat cidden çok kısa. korkuyorum sözlük onları mutlu edemeden ya bu dünyadan giderlerse işte o zaman ben ölürüm anlıyor musun. neyse belki çok karmaşık yazdım ama yazmam lazımdı. içimdekileri dökmem lazımdı...